โต้รุ่ง

เป็นวันแรกที่ข้าพเจ้าได้นอนแบบโต้รุ่ง จะว่านอนก็มิได้สิเพราะว่า มิได้นอนเลย จริงๆวันนี้ข้าพเจ้ามีซ้อมละครที่ โรงเรียนจึงนอนที่นี้เป็นเวลา สองวันสองคืน นับตั้งแต่วันนี้ แต่ว่า กว่าจะซ้อมเสร็จก็ปาไปซะ ตีหนึ่ง ทำให้ข้าพเจ้าอดอาลัยตายอยากในการนอน จึงได้มาเปิดคอมเล่นไปเรื่อยๆๆ เล่นตั้งแต่ เพื่อนยังไม่หลับ จนเล่นจนเพื่อนหลับหมดและ จนรุ่นพี่กลับมา ณ บัดนี้รุ่นพี่ก็ยังไม่หลับกันถ้วนหน้าหรอก เพราะพวกพี่ๆของข้าพเจ้า กำลังท่องในโลกไซเบอร์เฉกเช่นเดียวกับข้าพเจ้า

จริงๆแล้วข้าพเจ้า มิได้ขับคอมพิวเติร์ตั้งแต่วันที่ 27 เพราะต้องไปเข้าค่ายทูบีนัมเบอร์วัน ซึ่ง ค่ายครั้งนี้ จัดเป็นเวลา สามวันสองคืน ซึ่งข้าพเจ้า ไม่เคยเช้าค่ายไหนที่ประทับใจได้เท่าค่ายนี้เลย ค่ายนี้ไม่มีที่ติจรืงๆ เพราะข้าพเจ้าไปในนามทูบีนัมเบอร์วัน จึงคาดหวังในค่ายนี้ว่าน่าจะลำบากนิดหน่อย แต่ทว่า ค่ายนี้ กลับสนุก สบาย ได้เพื่อนมาเยอะแยะมากมาย

มาเล่าเหตุการณ์วันแรกกันดีกว่า  วันแรกตอนเช้าท่านวิทยากร(สมศักดิ์)ผู้หล่อเหลาของเราๆ ให้ทำความรุ้จักกัน ตอนทานข้าวเที่ยง พวกเราก็นั่งในโรงเรียนเรา แต่ทว่า ก่อนทานต้องมาปฏิญาณตนก่อน  และสุดท้าย คำปฏิญาณ ท่านพี่ศักดิ์เราก็ ให้ป้อนคนที่อยุ่ข้างๆ โอ้ววววววววว ช่างเป็นการกระชับมิตรที่ดีจริงๆ 55+ พอตอนบ่าย ข้าพเจ้า ก็ต้องจัดเต๊น แต่ก่อนที่ข้าพเจ้าจะจัดเต๊นของกลุ่มข้าพเจ้า ซึ่งเป็นเต้นเดียวของกลุ่ม ผช ทั้งหมดในค่ายนี้ (เพราะเค้ามีบ้านให้อยุ่ เราก็อยากอยุ่เต๊นกัน) ข้าพพเจ้าก็ต้องไปบริการ ให้ กลุ่มของ ผย ก่อน เพราะทูบี เราก็ต้องเสียสละด้วย พอตอนกลางคืน แบ่งกลุ่มทำกิจกรรม สนุกมากมาย แต่พอจะเริ่มกิจกรรมที่สองที่สาม พระพิรุณก็อวยพรให้เรา อวยพรให้อย่างแรง เมื่อข้าพเจ้ากลับเต๊น แทนที่ข้าพเจ้าจะได้นอนหลับพักผ่อน แต่ต้องมาที่ว่า "เห้ย ไอ้นุ้นอยุ่ไหน ไอ้นี่อยุ่ไหน ใครไปหามายัง" แล้วสุดท้าย ก็ต้องทิ้งเต๊นเราไปช่วยเต๊นของ ผญ เสียก่อน เพราะเต๊นของเค้า น้ำมันท่วมแล้วววว ทั้งตากฝน ทั้งช่วย ทั้งฯลฯ สนุกไปอีกแบบครับ ทำให้เราได้ประสบการณ์ใหม่ๆ เหตุการณ์ถ้าให้บรรยาย พรรณา ฯลฯ ก็มิสามารถที่จะ บรรยาย ที่จะสุดพรรณาได้หมด ต้องประสบพบเอง อ๋อ เข้าค่ายที่ไหนนะรึ คือ เข้าค่ายที่อุทยาทแห่งชาติศรีสัชนาลัย(ป่าคา)

พอเราช่วย ผญ เสร็จเราก็มาดูของเต๊นเรา โอ้ว เต๊นแย่เเล้ววววววววว เราต้องช่วยเต๊นเราบ้างล่ะ ต่างคนต่างมือ ช่วยกัน ช่วยกัน (สี่คน) แล้วพอทำอะไรต่อมิอะไรเสร็จ เราก็ต่อไปอาบน้ำ ตอนนั้น ฝนก็หยุด ดีๆอยุ่แล้วนะสิ แต่ทว่า พอพวกของข้าพเจ้า (ซึ่งได้แก่ พี่ผ่อง ข้าพเจ้า ดราฟ และเบียร์) อาบน้ำเสร็จ พระพิรุณก็อวยพรให้เราอีกแล้ว  ช่วงเป็นนิมิตหมายที่ดีจริงๆ

เช้าวันต่อมา ตื่น 6.00 น เพื่อไปออกกำลังกาย แต่เรามิได้ใช้ แบบ 1 2 3 4 และ 5 6 7 8 แต่เราเอายังไงก็ได้ ขอแค่ได้ออก (โห๊ะๆๆ ) สนุกมากมายกิจกรรม ตอนเช้ามิได้มีอันใดมากมาย มีพี่ๆวิทยากร จากโรงเรียนอุตรดิตถ์โรงเรียนใครน๊า....... มาช่วยพูดคุยเกี่ยวกับชฃมรมทูบีนัมเบอร์วัน  โดยมี แม่ดำ พี่บูม พี่พชร (พี่พัด แต่ว่าข้าพเจ้ามิทราบว่าจะเขียนชื่อเล่นถูกหรือไม่) พี่ผักบุ้ง และพี่โจ้ ของเรานั้นเอง มาให้คำปรึกษา แนะนำ และมีกิจกรรมให้เราได้เล่น สนุกมากๆๆ และ ต่อมา ได้มีพี่ๆวิทยากร ถ้าจำไม่ผิดมาจากโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ ซึ่งได้แก่ ป้ารัตน์(ข้าพเจ้าเคยอบรมด้วยตอนม.1)  และมีทีมงานอีกสองท่าน ข้าพเจ้ากลัวจะพิมพ์ชื่อผิดจึง เลี่ยงในการพิมพ์ครั้งนี้ โปรดอภัยแก่ข้าพเจ้าด้วยเทอญ  แล้วตอน ป่าวจะเป็นกิจกรรม walk really ซึ่งมี 10 ด่าน แต่!!! ระหว่างในการเดินไปอีกด่านนั้น เราต้องหา RC หรือ เรียกง่ายคือ คำสั่ง ที่พี่ๆคณะทีมงานจะสั่งเราเช่นไร หรือจะถามเราเช่นไรก็ตอบลงในกระดาษ  กลุ่มข้าพเจ้าสนุกมากๆๆ  ถึงแม้จะไม่ได้ที่ 1 ที่ 2 หรือที่ อันใดก็แล้วแต่  แต่เราก็ได้ประสบการณ์ ได้ความรุ้จากแต่ละด่าน และได้ความสนุกสนาน ถือว่าเราทำเต็มที่แล้ววววววว

ตอนหลังขากทำกิจกรรมนี้เสร็จ ก็ได้พักเป็นเวลา ไม่กี่นาที และก็เรียกประชุม เพื่อที่จะสรุปคะแนนอันรวดเร็ว ดั่งที่ข้าพเจ้าบอกแล้ว ณ เบื้องต้น แล้วว่า ข้าพพเจ้ามิได้ที่ นั้นที่นี้ แต่ขาพเจ้าแต่ นั้น ได้นี้ (เล่นคำซะงง เองเลย) คืนนี้ ฝนก็ตกอีก แต่ทว่า เราอยุ่ในร่ม ก็ไม่เปียก แต่อย่าลืมว่ากลุ่มของข้าพเจ้านอนที่เต๊น และแน่นอน กลุ่มของข้าพเจ้า จึงตากผ้าไว้ข้างนอก ก็เลย ฝนเต็มๆอีกเฉกเช่นกัน พอกลับเต๊น ข้าพเจ้าก็ถาว่าจะเก็บผ้าไหม มีเสียงส่วนใหญ่ว่าไม่เก็บ ข้าพเจ้า จึงไม่เก็บ เพราะคงคิดว่า ฝนหยุดตกแล้ว ไม่ต้อง วอร์รี่ อันใดมากมาย

แต่ทว่า ตอนเช้า ข้าพเจ้าตื่นขึ้มา เพราะอากาศที่ เย็น ยะเยือก แล้วได้ยินเสียงฝนที่ดัง แปะๆ แปะๆๆ ที่ตกลงสู่เต๊นของข้าพเจ้า ทำให้ข้าพเจ้ารู้ได้เลยว่า ผ้าที่ตากไว้ ไม่แห้งอย่างแน่นอน ฟันธงและคอนเฟิร์ม (ขณะนี้ เวลา 5 นาฬากา เท่ากับเวลาที่ข้าเจ้าตื่นของเมื่อวาน) พอแสงแดดเริ่ม ออกโอ้ว เป็นอย่างที่ข้าพเจ้าคิดไว้เลยยยยยยย (ขณะนี้ข้าพเริ่มง่วง) และตอนเช้า เราก็ได้เดินทัวว์เขา ซึ้งนึกว่าจะได้ไปดูถ้ำ แต่ที่ไหนได้ พี่ศักดิ์ ให้เราวนเราเขา 55+ แต่ก็ดี นะอ่ะ ฝึกความอดทน ทีมเวิร์ก ทั้งได้เจอทาก อีกด้วย แล้วเราก็กลับบบบบบบบบบ หลังจากได้เดินวนเขา อ๋อ ก่อนกลับเราก็ได้อำลาแสนอาลัยพี่ศักดิ์ และคณะวิทยากร  อีก ด้วย

แต่ก่อนกลับข้าพเจ้าได้บอกทุกท่านไว้เลยว่า ถ้าใครไม่แด๊นซ์ใคไม่เต๊น อย่ามาให้เรียกตัวเองว่า ทูบีนัมเบอร์วัน เพราะ แค่นี้เรายังไม่กล้าเลย แล้วเราจะไปทำให้ เรา ทำให้คนอื่นได้รึตอนแรก ท่านคณะวิทยากรให้ทานบนรถ พอข้าพเจ้าทานจนหมด และ ดื่มน้ำไปอีก 1 ขวดเต็มๆ ข้าพเจ้าก็มานั่งเพื่อรอสัญญาณ โทรศัพท์สักพัก   สัญญาณไม่มา ข้าพเจ้าก็รึกว่าเฮ้ย เพลงมาเราก็ต้องเต้นสิเพราะ เราเป็นคนพูดเอง ดังนั้นเราอย่าทำให้เสียคำพูด และอีกอย่าง "ตัวอย่างที่ดีมีค่ามากกว่าคำสอน" ดังนั้น ข้างเจ้าจึงลุกขึ้นไปเต้น แต่ทว่าพอเต้นได้สีกครู่ ข้าพเจ้าก็รู้สึกจุกท้อง คงจะเนื่องจากข้าพเจ้า ดื่มน้ำไป 1 ขวด เต็มๆๆๆ  แต่ว่า ข้าพเจ้า ก็ไม่หยุด เพราะเราเป็นบูบี เราเป็นคนพูดเอง ดังนั้น เราก็จะต้องนำๆๆ  แต่ก็ยังดี ที่ โรงเรียนอุตรดิตถ์ดรุณี (โรงเรียนหญิงประจำจังหวัดอุตรดิตถ์) ได้ให้ความร่วมมือได้ดีมากๆๆ เราจึงมีกำลังที่จะเต้น เพราะว่า ถ้าท่าน เต้นคนเดียวแล้วชาวบ้านไม่เต้นแบบท่าน ท่านคงจะไม่มีความรุ้สึกสนุกแต่ประการใดเลย   ...แล้ว ข้าพเจ้า ดราฟ และพี่ผ่อง ก็เต้นๆๆ กับ ผญ โรงเรียนอุตรดิตถ์ดรุณี จนถึง สนง.สาธารณะสุข ซึ้งข้าพเจ้า จุกไปไม่น้อยเช่นกัน แต่ข้าพเจ้า สู้ๆๆๆ  เพราะไม่มีอะไรยิ่งใหญ่เท่ากับใจ  ของมนุษย์อีกแล้ว

และค่ายครั้งนี้ข้าพเจ้าจะไม่ลืมอีกต่อไปเลย เพราะเป็นค่ายที่ไม่มีที่ติอย่างี่ข้าพเจ้าบอกจริงๆ ตอนนี้ก็เวลาประมาณ 5.15 A.M. แล้ว ข้าพเจ้า ก็ค่อนข้างง่วง แต่ คงจะไม่นอนแล้ววววว ข้าพเจ้า หิวเหลือเกิ๊นนนน เพาะนั่งพิมพ์ตั้งนานเสียพลังงาน (55+)ดังนั้น ข้าพเจ้าไปหาอะไรทานดีกว่านะฮ่ะ  ท่านที่สุด ก็ขอให้ทุกท่านโชคดี ถ้าท่านใดหลงเข้ามาอ่านก็ขอให้เก็บเกี่ยวจากไดอารี่อันนี้ให้ไดเมากที่สุดนะคับ  ^ ^"

ปล.คำผิดเยอะอีกแล้วแน่นอน ข้าพเจ้าจึง ต้องแก้ๆๆๆ